MELLOR PELÍCULA

"The Artist"

MELLOR DIRECCIÓN

Michel Hazanavicius - "The Artist"

MELLOR ACTOR PRINCIPAL

Jean Dujardin - "The artist"

MELLOR ACTRIZ PRINCIPAL

Meryl Streep - "A dama de ferro"

MELLOR ACTOR SECUNDARIO

Christopher Plummer - "Beginners"

MELLOR ACTRIZ SECUNDARIA

Octavia Spencer - "Criadas e señoras"

MELLOR PELÍCULA EN LINGUA ESTRANXEIRA

"Nader e Simin. Unha separación" - Asghar Farhadi (Irán)

MELLOR PELÍCULA DE ANIMACIÓN

"Rango"

DIRECCIÓN ARTÍSTICA

"A invención de Hugo" - Danche Ferretti e Francesca Lo Schiavo

MELLOR FOTOGRAFÍA

"A invención de Hugo" - Robert Richardson

MELLOR VESTIARIO

"The Artist" - Mark Bridges

MELLOR DOCUMENTAL

"Undefeated"

MELLOR CURTAMETRAXE DOCUMENTAL

"Saving Face"

MELLOR MAQUILLAXE

"A dama de ferro"

MELLOR BANDA SONORA ORIXINAL

"The Artist" - Ludovic Bource

MELLOR CANCIÓN ORIXINAL

"The Muppets" - Bret McKenzie ("Man or Muppet")

MELLOR EDICIÓN DE SON

"A invención de Hugo"

MELLOR MESTURA DE SON

"A invención de Hugo"

MELLORES EFECTOS VISUAIS

"A invención de Hugo"

MELLOR GUIÓN ADAPTADO

"Os descendentes" - Alexander Payne, Nat Faxon e Jim Rash

MELLOR GUIÓN ORIXINAL

"Midnight in Paris" - Woody Allen

MELLOR MONTAXE

"Millenium. Os homes que non amaban as mulleres" - Angus Wall
e Kirk Baxter

MELLOR CURTAMETRAXE DE ANIMACIÓN

"The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore" - William
Joyce e Brandon Oldenburg

MELLOR CURTAMETRAXE DE ACCIÓN

"The Shore" - Terry George.
 

EFE

Os Óscar pecharon un círculo: empezaron premiando unha película muda en 1929, "Wings", e hoxe volveron facelo con "The Artist" nunha gala claramente retrospectiva, presentada por Billy Crystal e con premiados xa de lenda como Meryl Streep e Christopher Plummer.

A mensaxe era clara xa desde as candidaturas: se a moda viu hai tempo que o " vintage " podía ser o máis vangardista, o cine tardou ata esta edición dos Óscar para facelo oficial. Dúas homenaxes ás orixes do cine repartíronse o pastel de Hollywood, cun empate numérico entre "The Artist" e  A invención de Hugo", de Martin Scorsese que levou cinco premios técnicos.

Billy Crystal, o mellor presentador vivo desta cerimonia, repetía por novena vez e non renunciaba á súa lingua viperina -lanzando dardos mesmo contra o discurso oficial da Academia- pero á súa vez presentaba vídeos sobre o emocionante que é descubrir o cine.

Meryl Streep, outro rostro inamovible de toda cerimonia dos Óscar que se prece, subía por fin despois de trinta anos outra vez a por un premio. "Podo oír a medio Estados Unidos dicindo. 'Oh non, outra vez ela' ", bromeou a gañadora. E pasou rapidamente ao sentimental para dedicar o premio a seu home. O mesmo facía Christopher Plummer, que desbancou a Jessica Tandy como o actriz de máis idade nunca premiada -ten 82-. Plummer coa elegancia que o fixo célebre como o Capitán von Trapp de "Sorrisos e bágoas", dedicou o seu galardón a súa muller. "Merece o premio Nobel da Paz por vir e rescatarme cada día".

Máis miradas ao clásico e familiar: Michel Hazanavicius, ademais de mandar a seus fillos a durmir se estaban a ver a televisión en París, onde eran as seis da mañá, agradeceu tres veces a Billy Wilder a súa influencia sobre el, ao máis puro estilo de Fernando Trueba, que non tivo opción de subir ao escenario polo seu "Chico e Rita".

"The Artist" fixo algo completamente inédito ao abrir a veda ao cine non anglosaxón, que nunca gañara nos Óscar, aínda que co atenuante de que a súa película era a única das nove finalistas en estar integramente rodada nos Ánxeles. Jean Dujardin despachouse dicindo que se o seu personaxe, George Valentin, falase diría.... grazas en francés.

Co sincopado ritmo da televisión, que despois de eliminar anos anteriores os Óscar honoríficos arrasaron agora cos números musicais, o único espectáculo vistoso foi o do Circo do Sol con música de Danny Elfmann, pero non se puido ver nin a samba de Carlinhos Brown e Sergio Mendes nin a canción gañadora, "Man or Muppet". E coas medidas de seguridade cada vez máis reforzadas e coa emisión totalmente controlada, a cota da incorrección política guionizada levárona ás protagonistas de "A voda da miña mellor amiga", que beberon un grolo en pleno escenario, pero a gala non puido evitar un ton rutineiro.

Nin sequera este ano houbo un vestido especialmente destacable por ser provocador ou de rechamante mal gusto. Entre as que mellores críticas recibiron polos seus vestidos estiveron Gwyneth Paltrow, de branco de Tom Ford; Jessica Chastain, con brocados dourados de Alexander McQueen, e Emma Stone, de vermello por Giambattista Valli. E falando de firmas, unha das bromas máis repetidas por Billy Crystal foi cara ao Kodak Theatre, que este ano foi un auditorio de "marca branca" debido á quebra da compañía -e alí non houbo nostalxia polo analóxico que valese- e ao que se refería como auditorio Hollywood e Highland. EFE

"The Artist", fita francesa, muda e en branco e negro que partía con 10 candidaturas, conseguiu nesta 84 edición dos Óscar os galardóns á mellor película, mellor director (Michel Hazanavicius), mellor actor (Jean Dujardin), mellor vestiario (Mark Bridges) e mellor banda sonora orixinal (Ludovic Bource).

"Quero dar as grazas a Billy Wilder", dixo ata en tres ocasións Hazanavicius sobre o escenario, nunha dedicatoria que recordou á que fixo o español Fernando Trueba (codirector de "Chico e Rita") cando gañou o Óscar por "Belle Epoque" en 1994. Previamente o francés mesmo se acordou de dar as grazas ao can do filme, Uggie, ao recoller o premio ao mellor director.
Non sei se entenderá isto, non sei se é tan bo, pero grazas Uggie", manifestou o realizador, exultante por momentos. "Ás veces a vida é marabillosa", engadiu.

É a primeira vez que unha fita non anglosaxona logra o Óscar de mellor película e a segunda ocasión na historia dos premios que unha produción muda gaña na categoría raíña ("Wings", gañou en 1929, na transición ao cine sonoro).

A gran rival de "The Artist", "A invención de Hugo", o primeiro filme en 3D de Martin Scorsese, alzouse cos galardóns á mellor fotografía, mellor dirección artística, mellor montaxe de son, mellor mestura de son e mellores efectos visuais.

O compositor Ludovic Bource impúxose no campo de mellor banda sonora orixinal por "The Artist", premio ao que tamén optaba o español Alberto Iglesias por "A toupa", en tanto que "Rango" gañou o Óscar ao mellor filme de animación en detrimento de "Chico e Rita", de Fernando Trueba, Javier Mariscal e Ton Errando. Non obstante "Midnight in Paris", dirixida por Woody Allen e producida polo español Jaume Roures, de Mediapro, levou o Óscar ao mellor guión orixinal.

Nas categorías de interpretación triunfaron Dujardin e Meryl Streep ("A dama de ferro"), que conseguiu o terceiro Óscar da súa carreira tras "Kramer contra Kramer" e "A decisión de Sophie", unha marca alcanzada por Ingrid Bergman, Jack Nicholson e Walter Brennan e superada unicamente por Katharine Hepburn, con catro.

"Quero aproveitar este momento porque sei que non vou volver estar aquí", dixo emocionada Streep desde o escenario. Dou grazas por esta carreira tan incrible que tiven", engadiu a
gran dama do cine estadounidense.  "A dama de ferro" alzouse coas dúas figuras ás que aspiraba: mellor actriz e mellor maquillaxe. Pola súa banda Dujardin, a quen previamente a súa compañeira de repartición Bérénice Bejo lle tivo que traducir as palabras de Natalie Portman no seu discurso de presentación, afirmou entre risas: "Amo o voso país".
Nervioso e feliz coa súa figura na man engadiu que se o seu personaxe na película, o galán George Valentin, puidera falar exclamaría "é xenial, é formidable", palabras que exclamou en francés.

Cumpríronse os prognósticos entre os actores de reparto e Christopher Plummer ("Beginners") converteuse na persoa de máis idade -82 anos- en gañar unha figura dourada, mentres que
Octavia Spencer levou o trofeo por "Criadas e señoras".

Outros dos premios destacados da gala, dirixida polo cómico Billy Crystal, foron o de mellor película en lingua estranxeira (a iraniana "Nader e Simin: unha separación", de Asghar Farhadi), mellor guión adaptado ("Os descendentes"), mellor documental ("Undefeated"), mellor curtametraxe documental ("Saving Face") e mellor canción orixinal ("The Muppets" - Bret McKenzie, por "Man or Muppet").

A cerimonia, que se alongou por espazo de máis de tres horas no teatro do centro Hollywood e Highland, anteriormente coñecido como Kodak, celebrou o presente da industria e non dubidou en mirar ao "pasado glorioso" da historia do cine, segundo anunciou Morgan Freeman ao comezo da  cerimonia. EFE

Mariscal confesou que a candidatura, que "é coma se te tocase o Gordo da Lotaría", non era esperada para nada, e chega "despois de sufrir moito, con moita investimento de diñeiro e de enerxías". O creador de Cobi, a mascota dos JJOO de Barcelona 1992, considera "fantástico" que sexa candidato aos Óscar un filme de animación para adultos que, "como o cómic, se converteu nun laboratorio de novas formas de contar historias".

O recoñecemento da Academia de Hollywood suporá, espera Mariscal, que "Chico & Rita" se poida estrear en países latinoamericanos como México, Arxentina, Bolivia, Colombia ou Chile, onde se vive con intensidade a música cubana. Para o deseñador, a fita recolle moi ben "como se funde a música latina co mundo anglosaxón nese momento fantástico que foi o bebop".

A película, que tamén opta ao Goya da Academia de Cine de España como mellor película de animación, narra "a historia de amor entre Chico e Rita, pero tamén a historia de amor entre Nova York e A Habana". Mariscal ve difícil que a película poida gañar o Óscar -de feito, pensaba que sería candidata a tamén española "Arrugas", que trata un tema social como o Alzhéimer-, porque "compite con grandes produtoras como Pixar, que fan películas perfectas, mentres que os nosos filmes están cheos de erros, pero teñen graza e moito corazón".

Coa experiencia do propio Fernando Trueba -gañador dun Óscar en 1994 por "Belle Epoque"- Mariscal cre que xa será suficiente premio "gozar da festa". EFE

"A INVENCIÓN DE HUGO", unha carta de amor de Scorsese ao cine repleta de fantasía.

Trátase da primeira película de Martin Scorsese en 3D e parte como máxima favorita aos premios da Academia de Hollywood, con 11 candidaturas: película, director, dirección artística, fotografía, vestiario, edición, banda sonora orixinal, edición de son, mestura de son, efectos visuais e guión adaptado. A fita alzouse previamente co Globo de Ouro ao mellor Director, o premio á mellor película do ano por parte da National Board of Review e o do Instituto do Cine Americano (AFI).

"A invención de Hugo", baseada na novela de Brian Selznick "The Invention of Hugo Cabret" e ambientada no París dos anos trinta, conta a historia dun neno orfo con moita imaxinación que intenta pasar inadvertido ata que un día se ve envolto na resolución dun misterio legado polo seu pai. Debuxos, mensaxes ocultas, un robot avariado e unha chave roubada son os elementos clave para descifrar a incógnita que converte o mozo Hugo (Asa Butterfield) no protagonista dunha aventura que revela unha homenaxe á historia do cine e, en especial, ao cineasta Georges Melies.

Unha auténtica carta de amor de Scorsese ao cine cunha historia amable e esteticamente brillante que é considerada como unha das favoritas para alzarse co Óscar na categoría de mellor película.

"THE ARTIST", muda pero con moito que dicir.

É europea (francesa para máis sinais), en branco e negro e muda. Pero a pesar diso, "The Artist" terá moito que dicir na próxima edición dos Óscar. Poderíase converter na primeira obra non estadounidense ou británica que se alza coa figura dourada a a mellor película.
Parte como a segunda máxima contendente, con 10 candidaturas: película, director (Michel Hazanavicius), actor (Jean Dujardin), actriz de reparto (a arxentina Bérénice Bejo), dirección artística, fotografía, vestiario, edición, banda sonora orixinal e guión orixinal.

Ata agora conseguiu tres Globos de Ouro (mellor comedia ou musical, mellor actor nese campo e mellor banda sonora orixinal), e co premio do Sindicato de Actores de Estados Unidos para
Dujardin ao mellor actor. Tamén se alzou con sete BAFTA, entre eles os de mellor película, mellor actor, mellor director e mellor guión orixinal.
O filme, rodado en varias localizacións dos Ánxeles, narra o ir e vir de fama e fracaso que se establece entre os dous protagonistas, George Valentin e Peppy Miller, estrelas entre a
emerxencia e a decadencia na fugaz constelación de Hollywood. Unha aposta arriscada de Hazanavicius que sorprendeu a público e crítica e que está presente en todas as quinielas dos
expertos como posible gañadora na categoría de mellor película.

"WAR HORSE (Cabalo de batalla) " a man mestra de Spielberg que nunca falla.

O cineasta británico Alfred Hitchcock aconsellaba evitar as rodaxes con nenos ou animais, pero Spielberg apostou por ambos os dous en "War Horse (Cabalo de batalla) " e a Academia de Hollywood recompensou a fita con seis candidaturas: película, fotografía, banda sonora orixinal, edición de son, mestura de son e dirección artística.
Non obstante non se alzou con ningún premio BAFTA e ningún Globo de Ouro, polo que os expertos consideran que as súas opcións pasan por levarse o gato á auga nalgunha das categorías técnicas en que é candidata.

A fita, un sólido exercicio do cine máis clásico, reflicte unha historia ambientada na I Guerra Mundial sobre a amizade entre un cabalo chamado Joey e un rapaz, Albert, que se encarga de domesticalo e adestralo. Os camiños de ambos os dous sepáranse á forza e a partir de aí o filme, que conta con Jeremy Irvine, Emily Watson, David Thewlis e Peter Mullan no reparto, segue os avatares de cada un en varios escenarios bélicos.

A película, que supón o regreso de Spielberg aos escenarios bélicos tras "Salvar o soldado Ryan" ou as miniseries de televisión "Irmáns de sangue" e "The Pacific", baséase na novela de Michael Morpurgo, obra que foi levada con éxito ao teatro.

"MONEYBALL: ROMPENDO AS REGRAS", emoción a través da estatística e o deporte.

O tirón de Brad Pitt obrigou a poñer atención a esta emotiva película baseada en feitos reais cuxo éxito reside na fortaleza das súas interpretacións e do seu guión. Así o confirmou a Academia de Hollywood, con seis candidaturas: película, actor (Pitt), actor de reparto (Jonah Hill), edición, mestura de son e guión adaptado. A película, dirixida por Bennett Miller e que ademais inclúe a Philip Seymour Hoffman, ou Robin Wright, está baseada na historia real de Billy Beane, o xerente xeral do equipo de béisbol profesional Atléticos de Oakland.
Beane deseñou un innovador sistema no mundo do béisbol profesional norteamericano para competir en igualdade de condicións cos grandes equipos da liga que triplicaban en presuposto os Atléticos.

O guión da fita, baseado no libro homónimo de Michael Lewis, corresponde a dous dos nomes máis solicitados do momento en Hollywood: Aaron Sorkin ("A rede social") e Steven Zaillian ("Millennium: Os homes que non amaban as mulleres"). "Moneyball: rompendo as regras" non conseguiu ningún dos tres Globos de Ouro aos que aspiraba e non entra nos prognósticos dos expertos para dar a sorpresa na categoría de mellor película.

"OS DESCENDENTES", Globo de Ouro ao mellor drama e posible tapada.

A película de Alexander Payne podería ser a posible tapada nos Óscar. Conseguiu a figura ao mellor drama nos Globos de Ouro, premios que tamén honraron a George Clooney como mellor actor nese campo, e a Academia de Hollywood valorou o seu dramatismo con cinco candidaturas: película, director, actor, edición e guión adaptado.

A fita conta a historia dun home de negocios (Clooney) que trata de reforzar os lazos con súas fillas despois de que a muller, a quen apenas vía, quedase en coma tras sufrir un accidente. E mentres trata de recompoñer a súa vida familiar, tamén debe enfrontarse á venda da herdanza dos seus antepasados. Unha historia que se sitúa nunha illa de Hawai, escenario que se converte nun elemento esencial do ton tan realista como surrealista da película, que conta cuns impagables personaxes secundarios.

No reparto da fita, entre as premiadas polo AFI como mellor película do ano, aparecen uns sorprendentes Shailene Woodley, Beau Bridges e Robert Forster. Non se alzou con ningún galardón nos BAFTA, pero podería convencer nos Spirit Awards, os principais premios do cine independente, aos que chega con catro candidaturas e que se celebran a xornada previa aos Óscar en Santa Mónica.

"CRIADAS Y SEÑORAS", a gran sorpresa?

Conta cun director novel (Tate Taylor), un poderoso elenco de actrices femininas -tres delas candidatas como mellor actriz (Viola Davis) e mellor actriz de repartición (Octavia Spencer e Jessica Chastain)- e unha historia con mensaxe fronte ao racismo capaz de emocionar calquera. Será a gran sorpresa dos Óscar?

A fita conta con catro candidaturas aos premios da Academia de Hollywood, pero polo camiño deixou un regueiro de galardóns, como o Globo de Ouro, o BAFTA e o do Sindicato de Actores de Estados Unidos para Spencer, que se perfila como a gañadora indiscutible nesa categoría. A gran dúbida estriba no campo de mellor actriz, onde Davis se mide aos papeis de Meryl Streep en "A dama de ferro" e Glenn Close en "Albert Nobbs". Davis gañou a figura do Sindicato de Actores de Estados Unidos como mellor actriz.

A prensa especializada sostén que se o filme logra reunir as figuras douradas para a súa parella de actrices afroamericanas tería serias posibilidades de alzarse coa figura á mellor película.

A fita explica as inxustizas sociais ás que se viu sometida a poboación de raza negra na sociedade do Misisipí da década de 1960, así como a amizade que se establece entre tres mulleres, unha xornalista de raza branca e dúas serventas negras "MIDNIGHT IN PARIS", o regreso da maxia de Woody Allen.

O regreso de Woody Allen ao seu mellor cine saldouse con catro candidaturas aos Óscar: película, dirección, guión orixinal e dirección artística. Previamente conseguiu o Globo de Ouro ao mellor guión orixinal (Allen) e obtivo a candidatura ao mellor reparto por parte do Sindicato de Actores de Estados Unidos.

Trátase dunha comedia romántica sobre unha parella a punto de casar (Owen Wilson e Rachel McAdams) á que lle cambia a vida tras vivir unha serie de experiencias en París, unha urbe que recibe neste caso o mesmo trato exquisito que o realizador dispensou ao seu Nova York natal en obras como "Manhattan". Allen recréase nalgúns dos seus escenarios predilectos de París nunha historia en que a vida de Owen, un guionista de Hollywood con aspiracións a ser un gran novelista, mestúrase cos seus soños, o que permite ao director realizar un divertido e acertado percorrido pola vida bohemia dos anos vinte.

O protagonista comeza a vivir unha serie de encontros con artistas como Ernest Hemingway, Francis Scott Fitzgerald, Salvador Dalí ou Pablo Picasso, que protagonizan unhas escenas surrealistas con Wilson, ben acompañado pola francesa Marion Cotillard nas súas fantasías. Mentres, McAdams comeza a sentirse atraída por un intelectual sabido (Michael Sheen) nunha historia tan romántica como irónica, que conta coa colaboración de Adrien Brody, Kathy Bates ou Carla Bruni e coa que Allen reconquistou o seu público.

"A ÁRBORE DA VIDA", o recoñecemento ao cine único de Malick.

Esta obra de Terrence Malick, Palma de Ouro na 64 edición do Festival de Cannes e protagonizada por Brad Pitt, Jessica Chastain e Sexan Penn, é o quinto filme na carreira de case 40 anos do cineasta. Aspira a facerse con tres Óscar: película, director e fotografía.
O realizador ofrece unha poética e persoal reflexión sobre o sentido da existencia cunha peculiar historia que salta desde os anos cincuenta ata a actualidade e en que aborda temas como a creación do mundo, todo iso a través dos ollos dunha familia de Texas.

Ao longo do filme, que dividiu crítica e público, o cineasta propón un denso compendio de ideas sobre a orixe do universo, do ser humano, sobre a relixión, o amor e a morte, e non dubida mesmo en adornar unhas fermosas imaxes da natureza (dinosauros incluídos) coa representación do que puido ser o " big bang". Malick consegue así a súa terceira candidatura ao Óscar e a segunda como director, tras a obtida por "A delgada liña vermella" (1998), mentres que o mexicano Emmanuel Lubezki se fixo coa súa quinta candidatura á mellor fotografía.
O realizador, que ten xa outra fita en carteira, parece vivir unha etapa frutífera na súa carreira e anunciou que rodará dous títulos máis este ano: "Knight of the Cups" e "Lawless".

EXTREMELY LOUD AND INCREDIBLY CLOSE", o recordo do 11-S.

O filme de Stephen Daldry ("Billy Elliot"), con guión de Eric Roth ("O bo pastor") e protagonizado por Thomas Horn, Tom Hanks e Sandra Bullock, conta con dúas candidaturas aos Óscar: película e mellor actor de repartición, para Max Von Sydow.

O veterano Von Sydow, de 82 anos, encarna un misterioso personaxe que non pronuncia unha soa palabra na película, unha interpretación pola que conseguiu a súa segunda candidatura ao Óscar tras a de "Pelle o conquistador" en 1989. A fita, a primeira que aborda a dor que entre os neoiorquinos causaron os ataques contra as Torres Xemelgas hai máis de dez anos, opta por detallar o sufrimento causado a través dun neno (Horn) diagnosticado con síndrome de Asperger e os esforzos de súa nai (Bullock) por superar a morte de seu home (Hanks).

O personaxe de Bullock enfróntase á dor de saber que seu fillo tería preferido que no tráxico 11-S fose ela, e non seu pai, quen morrese. O pequeno, tras escoitar unhas mensaxes de teléfono e encontrar unha chave entre as pertenzas de seu pai, emprende unha viaxe por Nova York que o axudará a reconciliarse con ela. A obra, que non logrou ningunha candidatura aos Globos de Ouro nin aos premios do Sindicato de Actores de Estados Unidos, é unha adaptación do libro homónimo de Jonathan Safran Foer. EFE

MICHEL HAZANAVICIUS: O pai do artista.

O realizador galo Michel Hazanavicius, de 44 anos, demostrou que facer unha longametraxe de cine mudo e en branco e negro en pleno século XXI non era unha mala idea. Tanto é así que o seu filme "The Artist" logrou unha decena de candidaturas aos Óscar, entre elas a de mellor película. Esa aposta persoal valeulle ao francés tres candidaturas a mellor director, mellor guión orixinal e mellor edición, todo un récord para un cineasta que xamais competira por un Óscar.

As súas opcións de triunfo son moitas, en concreto na categoría de dirección, tal e como avala a súa colleita de galardóns no que vai de 2012. Hazanavicius gañou o premio de dirección nos BAFTA británicos, os Critics' Choice e foi nomeado mellor realizador do ano nos galardóns que entrega o sindicato de directores de EUA, Directors Guild of America (DGA).
Os DGA son tradicionalmente o mellor referente para coñecer cal é o director favorito para impoñerse nos Óscar. Desde que se crearon eses galardóns en 1948 quen triunfou nesa
cerimonia repetiu semanas despois, unha tradición que se cumpriu sempre salvo en seis ocasións.

MARTIN SCORSESE: Candidato tamén en 3D.

Mentres o relativamente novo Hazanavicius se decantou por contar os inicios do cine sonoro prescindindo da cor e os diálogos, o veterano Martin Scorsese, de 69 anos, optou en "A invención de Hugo" por internarse nas modernidades técnicas para relatar a xeito de fábula en 3D como foron os inicios do cine. Dúas aproximacións diferentes a uns tempos en que a cinematografía aínda estaba en cueiros, que lles depararon a ambos os dous senllas candidaturas ao Óscar de dirección.

A diferenza de Hazanavicius, para o máis que consagrado Scorsese a carreira pola figura é un trámite frecuente do que só saíu vitorioso nunha ocasión, co seu "thriller" de gángsters
"Infiltrados" (2006). A primeira candidatura a mellor director para Scorsese foi por "Touro salvaxe" (1980), á que seguiron as conseguidas por "A última tentación de Cristo" (1988), "Un dos nosos" (1990), "Gangs of New York" (2002), "O  aviador" (2004) e "Infiltrados"(2006), ata chegar a "A invención de Hugo", a súa primeira inmersión no mundo do 3D.

Por "Hugo", Scorsese resultou merecedor este ano do premio de dirección nos Globos de Ouro, único evento de entre os máis relevantes da meca do cine en que este cineasta superou a
Hazanavicius. En total, Scorsese obtivo ata a data dez candidaturas, dúas delas de guión, unha como produtor e sete de dirección, se ben só conta cunha figura.

ALEXANDER PAYNE: O premio ao cotián.

Alexander Payne é un deses guionistas que gusta de dirixir as súas propias historias que, por regra xeral, xiran en torno a personaxes relativamente cotiáns cuxa vida se complica por cousas que lle poderían pasar a calquera. O talento de Payne, de 51 anos, é sen dúbida a súa capacidade para emocionar e interesar co aparentemente anódino.

Das cinco películas dirixidas e escritas por el, todas menos a primeira ("Citizen Ruth") competiron nos Óscar dalgunha forma. Con "Election" (1999), Payne logrou a súa primeira candidatura como guionista, categoría en que si se impuxo con "Entre copas" (2004), unha película pola que tamén logrou ser candidato como director, mentres que con "The Descendants" optará aos premios de mellor produtor, dirección e guión.
Payne tamén escribiu e realizou "A propósito de Schmidt", que lles serviu a Jack Nicholson e Kathy Bates para competir por senllas figuras interpretativas. Este ano, George Clooney, quen non deixa de gabar a Payne cada vez que ten ocasión, é favorito para levar o Óscar de mellor actor por "Os descendentes".

As opcións de Payne para conseguir o Óscar de dirección parecen afastadas fronte a Hazanavicius e Scorsese, a pesar de que "Os descendentes" confirmouse como unha das películas do ano.

WOODY ALLEN: O eterno ausente.

Este cineasta neoiorquino é o que atesoura máis candidaturas aos Óscar dos candidatos nesta categoría, un total de 23 (con 3 vitorias), se ben só 7 delas son de dirección; 15 son como
guionista e unha delas como actor (por "Annie Hall").

"Midnight in Paris", a súa última produción, compite este ano por 4 figuras, entre elas mellor película, mellor dirección artística, así como dirección e guión, ambas as dúas para o propio Allen, quen aos seus 76 anos segue atrapando o público cos seus filmes de enredos.
De feito, "Midnight in Paris" ostenta o título de ser a fita máis vendedora de entradas de Allen, a segunda que produce coa compañía española Mediapro despois da tamén exitosa "Vicky Cristina Barcelona" (2008). A película quedou só a unha candidatura de "Annie Hall", un clásico de Allen que en 1978 lle arrebatou a gloria nos Óscar a "A Guerra das Galaxias" cando gañou 4 figuras, incluída a de mellor película, mellor guión e a única obtida ata agora por este cineasta polo seu traballo de dirección.

Todo apunta a que Allen tampouco subirá a recoller a figura nesa categoría este ano por dúas razóns: primeiro, porque non é favorito e segundo, porque aínda que gañase non estaría presente na gala para recollela. Polo menos ese é o seu costume. Woody Allen é o eterno ausente nas cerimonias de premios porque non lle gusta a idea de competir cos seus traballos. Unicamente acudiu aos Óscar en 2002 cando a Academia de Hollywood rendeu un homenaxe á súa cidade, Nova York, tras os atentados do 11-S. Precisamente ese ano Allen non tiña película a concurso.

TERRENCE MALICK: O poeta da sétima arte.

Desde que Terrence Malick fixera a súa primeira curtametraxe en 1969 ("Lanton Mills") ata hoxe, este cineasta texano dirixiu 5 películas, unha media moi baixa para o habitual en Hollywood aínda que precisamente Malick se caracterizou polo seu afastamento da industria do cine. Ese distanciamento, lonxe de prexudicalo, contribuíu a acrecentar a súa lenda e considéraselle como un dos mestres actuais da sétima arte.

A súa última película, "A árbore da vida", non fixo máis que confirmar o seu talento. A fita protagonizada por Brad Pitt e Sean Penn consiste nunha reflexión alegórica sobre o sentido da existencia humana, un relato poético que lle valeu a Palma de Ouro do Festival de Cannes
en 2011. O pouco comercial Malick, de 68 anos, fora xa candidato ao Óscar por partida dobre, dirección e guión, por "A delgada liña vermella" (1998) o mesmo ano en que "Salvar ao soldado Ryan" de Steven Spielberg era a gran favorita.

Spielberg gañoulle a partida a Malick na categoría de dirección, aínda que o creador de "E.T" viu como "Shakespeare in Love" daba a sorpresa como mellor película. Tal e como están os prognósticos, un triunfo de Malick é tan improbable agora como entón. As cinco películas dirixidas por Malick son: "Malas terras" (1973), "Días do ceo" (1978), "A delgada liña vermella" (1998), "O novo mundo" (2005) e "A árbore da vida" (2011). EFE

GEORGE CLOONEY: O sorriso do triunfador.

Actor de sorriso doado e aparencia próxima, George Clooney lábrase unha exitosa carreira a base de personaxes que dunha forma ou outra representan a imaxe do éxito. Os seus protagonistas acostuman a lucir un corte de pelo impecable, bo afeitado e elegante traxe coma se sempre estivesen preparados para asistir a algunha gala de premios.
Curiosamente, o único Óscar logrado ata agora polo popular intérprete de 50 anos foi por encarnar un home corrente, entrado en quilos e con barba a quen someten en "Syriana" (2005) a unha tortura digna do irrefreable Jack Bauer da serie "24". Nin polo seu papel de avogado en "Michael Clayton" (2007) nin polo seu rol de executivo impenitente en "Up in the Air" (2009), as súas outras dúas candidaturas de actuación ata este ano, logrou o prestixioso galardón.

"Os descendentes" é unha desas rarezas en que Clooney se afasta do seu estereotipo e deixa o smóking no armario para substituílo por unha pintoresca camisa hawaiana, pantalóns curtos e sandalias. Nese drama, Clooney fai de pai de familia que descobre que a súa muller lle era infiel cando esta cae en coma, unha situación que o leva a buscar reconciliarse coas súas dúas fillas mentres os seus parentes o premen para que tome unha seria decisión económica. A angustia do seu personaxe recompensou o actor que xa gañou nos Globos de Ouro por este traballo e que podería repetir nos Óscar, onde a bo seguro luciría o seu característico sorriso de triunfador.

Sería o primeiro Óscar como actor protagonista para Clooney, quen tamén é candidato nesta edición na categoría de mellor guión adaptado por "Idus de marzo", fita que tamén dirixiu.

JEAN DUJARDIN: Un Óscar para Francia.

A pesar dos grandes intérpretes que deu a cinematografía francesa, nunca ata agora un home francés -aínda que si unha muller, Marion Cotillard- conseguiu o Óscar de mellor actor. Nin Jean-Paul Belmondo, nin Alain Delon nin Gérard Depardieu lograron a ansiada figura, algo, que quere emendar Jean Dujardin, cuxo nome era descoñecido en Hollywood ata que protagonizou "The Artist".

A película, candidata a dez Óscar, situou a Dujardin nun man a man con George Clooney polo galardón. Unha carreira en que Dujardin xa se impuxo a Clooney nos premios do sindicato de actores (SAG). Dujardin, de 39 anos, mellora o seu inglés a marchas forzadas aínda que
aínda bota man de tradutor para as roldas de prensa en Hollywood onde resucitou o sedutor ton francés que tanto gusta aos estadounidenses. As opcións de premio para Dujardin víronse non obstante enturbadas pola polémica orixinada recentemente polo cartel da súa próxima película, " Les Infidèles", acusado de menosprezar a muller por mostrar o actor suxeitando as pernas nuas dunha pequena e en que se pode ler "Vou entrar a unha reunión".

BRAD PITT: O actor tras a cara bonita.

Din os críticos de Hollywood que Brad Pitt demostrou ser como o bo viño, que mellora cos anos, e en vista dos seus dous últimos traballos non lles falta razón. Pitt é o único de todos os candidatos na súa categoría que é protagonista en máis dun filme de entre os nove candidatos á mellor película nos Óscar: "Moneyball: rompendo as regras" e "A árbore da vida".

Con 48 anos, o intérprete xa non é aquel rapaz que marabillou en "Lendas de paixón" (1994) e, a pesar das engurras, retén sen problemas o status de "guapo" da meca do cine ao tempo que soubo tirarlle partido á súa longa experiencia cinematográfica. Máis alá da súa vida nas portadas das revistas, Pitt gañou o respecto dos seus compañeiros de profesión a pulso e atesoura xa tres candidaturas interpretativas aos Óscar, a primeira polo mozo trastornado de "Doce monos" (1995) e a segunda por rexuvenecer ata morrer en "O curioso caso de Benjamin Button" (2008). A terceira por "Moneyball: rompendo as regras" chegou cun personaxe sen estridencias cuxa única particularidade é a súa afección a mascar tabaco mentres cisma tratando de converter un equipo de béisbol de perdedores no gañador do campionato.

Pitt fixo un traballo cheo de matices e sen necesidade de explotar o seu atractivo, que a bo seguro paseará de man da súa parella, Angelina Jolie, sobre a alfombra vermella dos Óscar. O mérito do actor, non obstante, non parece que vaia ter recompensa esta vez e terá que seguir esperando para alzarse coa súa figura, algo que chegará se segue por ese camiño.

DEMIÁN BICHIR: A candidatura é o premio.

Cunha película independente sobre o drama da inmigración ilegal que mostra o lado menos "encantador" da cidade dos Ánxeles, Demián Bichir, de 48 anos, logrou o máis difícil aínda ao conquistar a candidatura de mellor actor por "Unha vida mellor". Fíxoo grazas a unha soberbia interpretación que conseguiu abrirse camiño entre os grandes nomes da meca do cine cuxos traballos están moi promovidos polas estruturas dos grandes estudos. Por iso estar entre os cinco finalistas é xa, de por si, un éxito, máis aínda se cabe que estrelas como Leonardo DiCaprio ("J. Edgar") quedáronse atrás. Chegados a este punto, a realidade adoita impoñerse e tanto Clooney como Dujardin parten con vantaxe, aínda que para Bichir soñar co premio sempre é posible.

É frecuente que os galardóns de mellor actor e mellor actriz vaian parar artistas cuxos filmes son candidatos tamén na categoría de mellor película, algo que non acontece no caso de Bichir
e Oldman. Se triunfa, Bichir converteríase no primeiro mexicano en gañar o Óscar de mellor actor protagonista e o segundo tras o célebre Anthony Quinn en lograr unha figura interpretativa. Quinn venceu en dúas ocasións como secundario: "O tolo do pelo vermello" (1956) e "Viva Zapata! " (1952).

GARY OLDMAN: A cota británica.

A influencia das creacións e os artistas do Reino Unido en Hollywood foi a máis co paso dos anos, tanto é así que na última década seis intérpretes británicos foron candidatos ao Óscar de mellor actor, dous deles, Daniel Day-Lewis e Colin Firth, por partida dobre.
O último en seguir os pasos de Ben Kingsley, Michael Caine, Jude Law ou Tom Wilkinson foi o veterano Gary Oldman grazas ao seu cerebral papel na fita de espionaxe "A toupa".

Para Oldman, de 53 anos, é a súa primeira candidatura a un Óscar tras unha extensa carreira en que deu vida a numerosos e icónicos personaxes como a Drácula na película homónima dirixida por Francis Ford Coppola en 1992 ou o mago Sirius Black na popular saga "Harry Potter". Este ano volverá retomar un dos seus papeis máis coñecidos, o do axente Jim Gordon na vendedora de billetes saga de Batman con "O cabaleiro escuro: A lenda renace". EFE

MERYL STREEP, na busca do seu terceiro Óscar.

A gran dama estadounidense do cine suma a súa décimo sétima candidatura -récord absoluto- e busca o seu terceiro Óscar ("Kramercontra Kramer" e "A decisión de Sophie"), unha marca só alcanzada por Ingrid Bergman, Jack Nicholson e Walter Brennan e superada unicamente por Katharine Hepburn, con catro figuras douradas.

As candidaturas como mellor actriz conseguiunas, ademais de por "A decisión de Sophie" (1982), por "A muller do tenente francés" (1981), "Silkwood" (1983), "Memorias de África" (1985), "Talo de ferro" (1987), "Un berro na escuridade" (1988), "Postais desde o fío" (1990), "As pontes de Madison" (1995), "Cousas que importan" (1998), "Música do corazón" (1999), "O demo viste de Prada (2006)", "A dúbida" (2008) e " Julie & Julia" (2009).
O resto foron como mellor actriz de reparto: "O cazador" (1978), "Kramer contra Kramer" (1979) e "Adaptation (O ladrón de orquídeas) " (2002).

Streep dá vida en "A dama de ferro" a Margaret Thatcher, a primeira muller en chegar a ser líder do Partido conservador británico e a entrar en Downing Street como primeira ministra, cargo que ostentou durante máis de 11 anos. A fita, dirixida por Phyllida Lloyd e con guión de Abi Morgan, arranca cunha Thatcher anciá e con demencia senil que recorda, mentres fala co seu inseparable home falecido, os capítulos  máis importantes da súa carreira política.
Streep alzouse co Globo de Ouro á mellor actriz de drama polo seu papel neste filme, ao igual que o galardón da Asociación de Críticos de Cine de Nova York.

VIOLA DAVIS, o factor racial.

Davis é a principal cara do elenco coral de "Criadas e señoras", un drama dirixido polo debutante Tate Taylor polo que desfilan os rostros de Octavia Spencer (favorita ao Óscar como mellor actriz de repartición), Emma Stone, Jessica Chastain, Bryce Dallas Howard, Allison Janney e Sissy Spacek.

A fita reflicte as inxustizas sociais ás que se viu sometida a poboación de raza negra na sociedade do Misisipí da década de 1960, así como a amizade que se establece entre tres mulleres, unha nova xornalista branca (Stone) e dúas serventas negras (Davis e Spencer). Desa unión materialízase a publicación dun libro que detalla os abusos e as experiencias da servidume nos fogares de familias brancas de gran fortuna.

A actriz, que encarna no filme a serventa Aibileen Clark, goza aquí da súa segunda candidatura ao Óscar. Previamente foi candidata como mellor intérprete de repartición por "A dúbida" (2008), onde precisamente compartiu escenas con Streep, o seu gran rival na presente edición dos premios da Academia. Davis conseguiu o premio do Sindicato de Actores de Estados Unidos como mellor actriz polo seu traballo nesta fita.

GLENN CLOSE, a terceira en discordia.

A eterna candidata seguirá a ser, segundo os prognósticos. Con "Albert Nobbs" consegue a súa sexta candidatura, a terceira como mellor actriz tras as obtidas por "Atracción fatal" (1987) e "As amizades perigosas" (1988). As outras tres foron como mellor actriz de reparto por "O mundo segundo Garp" (1982), "Reencontro" (1983) e "O mellor" (1984).

No filme Close interpreta unha muller que se fai pasar por home na Irlanda do século XIX, unha historia dirixida por Rodrigo García (fillo do premio Nobel de literatura Gabriel García Márquez) e en que aparecen Mia Wasikowska, Aaron Johnson, Jonathan Rhys Meyers e Brendan Gleeson. A actriz, que interpretou "Albert Nobbs" no teatro en 1982, pasou varios anos buscando financiamento, escribindo e promovendo o proxecto.

"O meu personaxe é unha persoa invisible nun traballo en que se lle requiría ser invisible", explicou a actriz. "Non" é "só unha muller finxindo ser un home para traballar, senón unha muller invisible para si mesma -engadiu-, que se sente un ser incompleto e que intenta emerxer do seu propio anonimato".

Close, candidata aos Globos de Ouro e aos premios do Sindicato de Actores de Estados Unidos, conseguiu o premio de interpretación feminina do Festival de cine internacional de Toquio,
así como co galardón á mellor canción orixinal pola letra de "Lai Your Head Down", que aparece na fita e que foi composta pola actriz xunto a Brian Byrne.

MICHELLE WILLIAMS, co encanto de Marilyn por bandeira.

O papel de Marilyn Monroe de Williams en "A miña semana con Marilyn" deparoulle a actriz a súa terceira candidatura aos Óscar, tras as conseguidas por "Brokeback Mountain" (2005) e "Blue Valentine" (2010).

O filme de Simon Curtis propón unha revisión das tensións íntimas entre a gran diva de Hollywood e o actor Laurence Olivier durante a rodaxe de "O príncipe e a corista". Williams conseguiu o Globo de Ouro á mellor actriz de comedia ou musical polo seu papel no filme, fronte a rivais como Jodie Foster ("Un deus salvaxe"), Charlize Theron ("Young Adult"), Kristen Wiig ("A voda da miña mellor amiga") e Kate Winslet ("Un deus salvaxe").

Considérome nai primeiro e actriz despois, así que quero dar as grazas a miña filla, cuxa valentía é o exemplo que levo ao meu traballo e á miña vida cada día; grazas por darme a túa forza e por aguantarme falando e movéndose como Marilyn durante seis meses", dixo Williams emocionada sobre o escenario. A súa filla, Matilda, é froito da súa relación co actor Heath Ledger, falecido en xaneiro de 2008 por unha sobredose accidental de medicamentos. Williams superou unha gran depresión que a mantivo case un ano sen rodar e regresou con "Blue Valentine", cuxa interpretación foi premiada pola Academia cunha candidatura.

ROONEY MARA, a ilusión da novata.

É a única candidata novel nestas lides, pero o seu papel en "Millennium: Os homes que non amaban as mulleres" é testemuño do nacemento dunha estrela, polo menos en palabras do seu compañeiro de reparto Daniel Craig. "Sempre soubemos que ía ser así", dixo o actor a EFE. "A súa actuación é extraordinaria. Nunca tivo medo. Estivo arroupada por David Fincher (o director) e o resto do equipo. Botouse o personaxe ás costas e deuno todo", engadiu.
O personaxe de Mara é Lisbeth Salander, un "hacker" punk cun pasado moi turbio que pasa por ser unha das grandes heroínas da literatura popular do século XXI.

A triloxía de "Millennium", de Stieg Larsson, publicouse en 44 países e vendeu máis de 40 millóns de exemplares en todo o mundo. En Estados Unidos facturáronse máis de 10 millóns de copias e antes deste filme xa se rodara unha triloxía con produción sueca. Mara, coñecida ata agora polos seus papeis en "A rede social" (2010) e "Pesadelo en Elm Street" (2010), rodará en outono "Lawless" ás ordes de Terrence Malick, acompañada por Ryan Gosling, Haley Bennett, Christian Bale e Cate Blanchett. EFE

"CHICO & RITA": Un cóctel de xenios co jazz latino.

Na súa primeira incursión no cine de animación, Fernando Trueba conseguiu con "Chico & Rita" algo que parecía imposible hai tan só uns meses: a primeira candidatura nesta categoría para unha película española. Antes só a curtametraxe animada "A dama e a morte", en 2010, conseguira  unha candidatura ao Óscar para España neste tipo de cine, aínda que finalmente perdeu fronte a "Logorama".

Agora, o talento demostrado de Trueba tratará de repetir éxito nos Óscar cun traballo que realizou en colaboración con Mariscal e que contou como elemento esencial co jazz latino, con Bebo Valdés á cabeza. A fita narra a intensa historia de amor que protagonizan Chico, un pianista pobre, e Rita, unha sensual cantante á que coñece por casualidade unha noite de 1948 no cabaré Tropicana, na Habana. A súa apaixonada relación esténdese durante varias décadas e traslada o espectador a escenarios de Nova York, París, Hollywood ou As Vegas.

Cunha excepcional banda sonora que inclúe a Nat King Cole, Dizzy Gillespie, Israel "Cachao" López, Thelonius Monk, Charlie Parker, Chano Pozo e Tito Puente, entre outros, destaca especialmente a voz de Rita, prestada por Estrella Morente, e o piano de Chico, que non é o outro que o de Bebo Valdés. Uns debuxos expresivos, sensuais e coloristas fan da fita unha historia de animación para adultos que xa gañou en 2011 o Goya á mellor película de animación e o premio do Cine Europeo.

"RANGO", un réptil irreverente no salvaxe oeste.

O director estadounidense Gore Verbinski ("Piratas do Caribe") prestou o seu lado máis canalla a "Rango" unha divertida película de animación protagonizada por un vaqueiro no corpo dun camaleón, que é a primeira e exitosa aposta dos estudos "Industrial Light & Magic", de George Lucas.
A voz de Johnny Depp, protagonista da saga dos piratas, fai inevitable a comparación entre ambas as dúas películas, que comparten un canalla sentido do humor, uns personaxes moi singulares e un marcado punto de ironía. Unha homenaxe ao cine de vaqueiros cunha estética de spaghetti western e que conta a historia de Rango, unha camaleón que se cre un heroe mentres habita nun terrario, pero que non conta coas habilidades necesarias para adaptarse á vida no deserto de Mojave, nunha cidade chamada "Dirt" que busca desesperadamente un shériff.

Todo un desfile de animais e de habitantes extravagantes acompañan a Rango na busca de auga, para o que terá que enfrontarse a "malos malos" como a serpe Jake. Un filme destinado aos máis pequenos pero con acenos aos adultos dentro do seu humor irreverente e cunha factura técnica que non necesitou do 3D para actuar aos grandes filmes de Dreamworks ou Pixar, ausente por primeira vez das candidaturas aos Óscar, en que se levou as catro últimas figuras na categoría de animación.

"O GATO CON BOTAS": como rendibilizar un personaxe secundario.

Secundario rouba planos na saga de "Shrek", o Gato con Botas decidiu independendizarse e converterse en protagonista absoluto nunha película impulsada polo que foi a súa voz desde a súa primeira aparición no cine en 2001, Antonio Banderas. O actor malagueño, que xa estivo na produción de "A dama e a morte", a curtametraxe española candidata aos Óscar en 2010, volveu probar fortuna coa animación e atreveuse nada menos que cun "spin off" dun dos grandes éxitos do cine animado dos últimos anos.

E, coa compañía vocal de Salma Hayek, a xogada saíulle ben. Aínda que non recibiu as excelentes críticas de "Shrek", "O gato con botas" funcionou en despacho e foi candidata aos principais premios do ano, que perdeu na maioría dos casos fronte ao grande ausente dos Óscar nesta categoría, "As aventuras de Tintín. O segredo do Unicornio". A ausencia do filme de Steven Spielberg abre as posibilidades ao resto de candidatos, aínda que "O gato con botas" non se sitúa á cabeza das quinielas e "Rango" parece marcar certa distancia, pero nada está definido nesta categoría.

"O gato con botas" ofrece como bazas un personaxe que calou entre o público, unha historia que mestura contos infantís coñecidos e unha realización trepidante e chea de humor.

"KUN FU PANDA 2": a aposta pola continuidade.

A segunda parte de "Kun Fu Panda" é un exemplo de por onde vai a industria hollywoodiense: pola aposta segura. Ao igual que acontece coas películas de ficción, a animación explota as súas criaturas ata a última gota, e o bo de Po, o oso panda, non podía escaparse á tendencia.

Tras o éxito da primeira parte en 2008, estaba cantado que habería unha segunda, que é a que este ano conquistou unha candidatura ao Óscar, non inxusta pero si esaxerada.
Na ocasión anterior, "Kun Fu Panda" perdeu ante "Wall-L" e nesta ocasión non parece que vaian cambiar as tornas. A segunda parte das aventuras de Po é un filme entretido, ben feito e mesmo divertido por momentos, pero que non achegou nada novo a unha historia que quedara bastante esgotada coa primeira entrega.

Dada a enorme calidade que presenta o cine de animación nos últimos anos, a saga de "Kung Fu Panda" está un pouco afastada dese movemento reformista/modernista do xénero e bebe máis do estilo tradicional, baseado nas princesas e animais de Disney.

"UN GATO EN PARÍS", unha mostra da particular animación francesa.

Hai dous anos, o curtametraxe de animación francesa "Logorama" levouse, contra todo prognóstico, o Óscar, e na última edición dos premios da Academia de Hollywood colocouse como finalista entre as longametraxes animadas "O Ilusionista", que perdeu fronte á indiscutible "Toy Story 3". Unha presenza que foi subindo e que este ano continúa con "Un gato en París", que confirma a boa saúde da animación francesa.

Posiblemente a que menos posibilidades teña de levarse o Óscar malia a tenrura dunha historia clásica na súa técnica que mestura cine negro, con amor e aventuras nunha historia que o condensa todo en pouco máis dunha hora.

Dino é o protagonista, un gato que leva unha dobre vida. De día vive con Zoé e de noite paséase polos tellados parisienses con Nico, un rateiro. Persecucións, leas amorosas e unha preciosa visión animada da vida nocturna de París son unhas bazas a considerar para un filme cuxa candidatura foi toda unha sorpresa ao quitarlle o sitio a grandes producións como "Tintín" ou "Cars 2". EFE

Desde que traspasou a barreira do cine español, onde se converteu nun dos sinais de identidade das películas de Pedro Almodóvar, Alberto Iglesias converteuse nun habitual dos premios da Academia de Hollywood. "A toupa", un dos seus traballos máis sobrios, reportoulle a súa terceira candidatura en seis anos, tras as conseguidas en 2005 por "O xardineiro fiel", de Fernando Meirelles -e tamén baseada nun libro de Le Carré- e en 2007 por "Papaventos no ceo", de Marc Forster.

"Non sei medir as miñas posibilidades, pero gustaríame que fosen moitas", explicaba Iglesias nunha entrevista tras anunciarse as candidaturas e recoñecendo a súa satisfacción por unha banda sonora inspirada por "esa quietude, esa aparencia de xeroglífico que ten a película. A miña música é o lado cálido de todo iso. Que senten e que pensan os personaxes máis alá do control da espionaxe", dixo.

Coas súas melodías de jazz destilado, Iglesias terá que enfrontarse a Ludovic Bource, que non ten diálogos que interrompan o seu labor na fita "The Artist", John Williams por partida dobre - por "As aventuras de Tintín" e War Horse - Cabalo de batalla", ambas as dúas de Spielberg- e outro nome de peso, Howard Shore, por "A invención de Hugo", de Martin Scorsese.

"Cada Óscar ten a súa propia personalidade, a miña placa por exemplo non está ben suxeita e baila un pouco, pero encántame, porque é o meu", declarou na inauguración da exposición Melissa Leo, elixida pola Academia o ano pasado como mellor actriz secundaria polo seu papel en "The Fighter".

Ata o próximo venres, calquera que se achegue ao Vanderbilt Vestíbulo do Grand Central neoiorquino poderá subir a un escenario instalado para esta exposición e suxeitar coas súas propias mans unha figura idéntica á que levarán os gañadores deste ano o próximo domingo.

"Este obxecto en particular, esta icona que van poder tocar, sentir e ver, ten un gran poder, e non pode esperar a ver a cara da xente cando toquen un Óscar por primeira vez", engadiu a
actriz neoiorquina, que xa fora candidata ao prestixioso premio polo seu papel en "Frozen River" en 2008. Leo, que finalmente conseguiu a súa primeira figura en 2011 pola súa interpretación de Alice Ward, a nai do boxeador que dá título a "The Fighter", volveu suxeitar hoxe para as cámaras un dos galardóns.

Os que se acheguen ata a emblemática estación, no corazón de Manhattan, poden ver ademais o Óscar que se levará á casa o mellor actor do ano segundo a Academia de Hollywood, para o que compiten George Clooney por "The Descendants" e Jean Dujardin por "The Artist", así como Brad Pitt, o mexicano Demián Bichir e Gary Oldman. Tamén se expón a figura que recibirá a mellor actriz deste ano, para o que Meryl Streep ("The Iron Lady") e Viola Davis ("The Help") son as grandes favoritas, aínda que tamén entran nesa contenda Glenn Close, Michelle Williams e Rooney Mara.

Outro dos atractivos da exposición é o premio a mellor actor que se levou Michael Douglas en 1987 polo seu papel en "Wall Street", así como varias figuras que mostran o galardón nas súas diferentes etapas de elaboración.

Esta edición número 84 dos Óscar presenta unha guerra aberta pola figura de mellor película, unha categoría en que varias das nove obras candidatas contan con grandes posibilidades, como "Hugo", a primeira fita en 3D de Martin Scorsese, ou a francesa "The Artist", que podería converterse no primeiro filme non estadounidense ou británico en conseguir o prestixioso premio.

    Os críticos Moncho Lemos e Ángel Suanzes comentan as súas impresións tras ter visto esta singular obra.

"No habrá paz para los malvados", o filme de Enrique Urbizu levou 6 premios, incluídos o de mellor director, o de José Coronado como actor protagonista e o principal, o de mellor película.

"La piel que habito", de Pedro Almodóvar quedou con 4: con Elena Anaya como mellor actriz e coa mellor música para Alberto Iglesias.

Houbo tamén outro galardón con parte galega: o premio á Mellor Película Documental foi para "Escuchando al juez Garzón", fita en que o escritor Manolo Rivas entrevista o maxistrado. Nin o actor lucense Luís Tósar nin o guionista residente desde hai anos en Bueu, Miguel Barros, puideron facer nada contra a gañadora dos Goya deste ano.

Tamén saíu da gala con 4 premios Blackthorn, Sin destino, de Mateo Gil. Tres foron para EVA, de Kike Maíllo, e 3 tamén para La voz dormida, de Benito Zambrano. De feito, Lluis Homar, pola primeira, fíxose co Goya como actor de reparto, o mesmo galardón que levou Ana Wagner pola segunda.

As referencias á crise económica e a do cine en particular, encheron boa parte da 26 edición dos Premios Goya, que tamén este ano tivo convidados sorpresa: un espontáneo revindicando o primeira película do Oeste extrema, e varios membros de Anonymus, que non lograron subir ao escenario pero si atacar a web da Academia do Cine, en protesta contra a chamada Lei Sinde.

O dominio en Londres da fita francesa "The Artist", unha película muda rodada en branco e negro, foi abraiante: gañou os premios de mellor filme, mellor director, mellor actor protagonista e mellor guión orixinal, entre outros.

Pola súa parte, "La piel que habito" impúxose á gran favorita, a iraniana "The separation", como mellor película en lingua non inglesa mentres Meryl Streep, na súa décimo cuarta candidatura aos Bafta, cumpriu os prognósticos e foi elixida mellor actriz pola súa interpretación da ex primeira ministra británica en "The Iron Lady" (A dama de ferro).

Este é o quinto Bafta para Almodóvar, que xa logrou dous premios do cine británico por "Todo sobre mi madre" en 1999 e outros tantos por "Hable con ella" en 2002, en ambos os dous casos por mellor filme de fala non inglesa e mellor guión, e que nesta ocasión non asistiu á gala, celebrada no Royal Opera House londiniense.

Si estivo, non obstante, unha das súas musas, a actriz española Penélope Cruz, que entregou o premio ao mellor actor a Jean Dujardin mentres como mellor director foi elixido Michael Hazanovicious por "The Artist", tamén candidata á mellor película.

Á gala da Academia Británica para as Artes do Cine e a Televisión (BAFTA) asistiron moitas das estrelas de Hollywood que acudirán dentro de dúas semanas á cerimonia dos Óscar.

Actores como Brad Pitt, tamén produtor de "Moneyball", ou George Clooney fóronse de baleiro nunha cerimonia que tradicionalmente preludia a cerimonia dos Ánxeles, aínda que cun
certo sabor británico.

"The Artist", que optaba a 12 galardóns, obtivo sete mentres "Tinker Tailor Soldier Spy" (A toupa), que tiña 11 candidaturas, logrou só dúas e "Hugo" impúxose en dúas categorías menores das 9 en que competía.

Como mellor actor secundario foi recoñecido o papel como viúvo homosexual en "Beginners" de Christopher Plummer, o veterano intérprete de orixe canadense que, aos seus 82 anos, se converteu no actor de maior idade que obtén un Bafta.

Na categoría de mellor actriz de repartición impúxose a intérprete afroamericana Olivia Spencer polo seu papel como criada en "The help" fronte, entre outras, á súa compañeira de repartición Jessica Chastain e a veterana intérprete británica Judi Dench.

O mellor guión adaptado foi para "Tinker Tailor Soldier Spy" (A toupa), baseado nunha novela de John Le Carré, mentres como mellor guión orixinal foi considerado "The Artist", que tamén se levou os premios de mellor fotografía, vestiario e banda sonora, á que optaba o español Alberto Iglesias por "A toupa".

Finalmente, "Senna", o filme do director londiniense Asif Kapadia sobre o piloto brasileiro de Fórmula 1 Ayrton Senna, levou o Bafta á mellor película documental e mellor montaxe. EFE

LISTA DE CANDIDATURAS POR PELÍCULA
11 "Hugo"
10 "The artist"
6 "Monyeball"
6 "War horse"
5 "The descendants"
5 "The girl with the dragon tattoo" (Millennium 2011)
4 "The help" (Criadas e señoras)
3 "Midnight in Paris"
3 "The tree of life" (A árbore da vida)
3 "Tinker, Tailor, Soldier, Spy,"(A toupa)
3 "Albert Nobbs"
3 "Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2" (H.P e as reliquias da morte. Parte2)
3 "Transformers: Dark of the moon"
2 "Bridesmaids" (A voda da miña mellor amiga)
2 "Extremely loud and incredibly close" ((Tan forte, tan preto)
2 "The iron lady" (A dama de ferro)
2 "My week with Marilyn"
2 "A separation" (Nader e Simin, unha separación)
1 "The adventures of Tintin"
1 "Anonymous"
1 "Beginners"
1 "A better life"
1 "Drive"
1 "The ides of march"
1 "Jane Eyre"
1 "Margin Call"
1 "The muppets"
1 "Pina"
1 "Puss in boots" (O gato con botas)
1 "Rango"
1 "Real steel" (Aceiro puro)
1 "Rise of the planet of the apes" (A orixe do planetas dos simios)
1 "W.E. " (Wallis.Edward)
1 "Warrior"

 O artista inaugurou na galería Punto de Valencia unha exposición que exhibe os debuxos preparatorios para a película candidata. Precisamente, sobre as súas expectativas confesou: "Non teño esperanza ningunha de que nos dean o Óscar como tampouco tiña ningunha esperanza de que nos elixisen. Estaba convencido de que era imposible".

A selección que ata o próximo 22 de marzo se pode contemplar na galería Punto reúne os primeiros debuxos que Mariscal realizou sobre as rúas da Habana e Nova York, así como os diferentes personaxes e bosquexos orixinais que serviron para ilustrar a película internacionalmente galardoada. Estes debuxos serviron ao autor para "buscar o sistema gráfico xa que, en animación, os debuxos teñen que adaptarse a un sistema industrial", explicou o propio deseñador. 

"Son debuxos máis artísticos, probas de diferentes técnicas para chegar a unha serie de conclusións sobre o mellor xeito gráfico de enfrontarse á película", engadiu. O valenciano engade que a historia de 'Chico e Rita' "pedía debuxos moi realistas: "Meterte na piscina dos anos corenta e cincuenta, os mobles, as cafetarías, a publicidade e a xente bebendo gin-tonics e fumando", describiu.

Non obstante, o debuxante concluíu que en todo o mundo hai un rexeitamento a ver películas de debuxos que non son para nenos, xa que están consideradas "bichos raros".

Cruz, gañadora dunha figura polo seu papel de secundaria en "Vicky Cristina Barcelona" (2008) sumarase á lista de artistas que participarán na gala en que tamén tomarán parte Jennifer López, Angelina Jolie, Tom Hanks, Tom Cruise, Halle Berry, Cameron Díaz ou a repartición feminina da comedia "Bridesmaids".

Billy Crystal exercerá unha vez máis como mestre de cerimonias. A actriz madrileña converteuse nunha habitual nestes premios, para os que foi candidata tamén por "Volver" (2006) e "Nine" (2009).

"Hugo", o primeiro filme en 3D de Martin Scorsese, e "The Artist", fita muda e en branco e negro, parten como as principais contendentes, con once e dez candidaturas, respectivamente.
Por debaixo quedaron "Moneyball", con seis candidaturas, e "The Descendants" e "The Girl With the Dragon Tattoo", con cinco cada unha.

Entre os latinos candidatos ao Óscar este ano están o mexicano Demián Bichir ("A Better Life") aspira a conseguir o Óscar ao mellor actor e o seu compatriota Emmanuel Lubezki que puxará pola figura á mellor fotografía ("The Tree of Life"), así como Bérénice Bejo, nacida en Arxentina, que opta ao galardón de mellor actriz de repartición ("The Artist").

O compositor español Alberto Iglesias disputa a categoría de mellor banda sonora orixinal por "Tinker Tailor Soldier Spy". Así mesmo a película española "Pequeno & Rita", de Fernando Trueba e Javier Mariscal, obtivo a candidatura como mellor película de animación. EFE

Jolie únese así a Jennifer López, Tom Hanks, Tom Cruise, Halle Berry, Cameron Díaz e a repartición feminina da comedia "Bridesmaids", os nomes previamente anunciados pola organización.

Billy Crystal exercerá unha vez máis como mestre de cerimonias. "Hugo", o primeiro filme en 3 D de Martin Scorsese, e "The Artist", fita muda e en branco e negro, parten como as principais contendentes, con once e dez candidaturas, respectivamente.

Por debaixo quedaron "Moneyball", con seis candidaturas, e "The Descendants" e "The Girl With the Dragon Tattoo", con cinco cada unha.

O español Alberto Iglesias é un dos candidatos para levar o premio na categoría de mellor banda sonora orixinal por "Tinker Tailor Soldier Spy".

Así mesmo a española "Pequeno & Rita", de Fernando Trueba e Javier Mariscal, obtivo a candidatura como mellor película de animación. Os Óscar, que se celebrarán o próximo día 26 no Teatro Kodak, dos Ánxeles, emitiranse en directo en máis de 225 países, segundo a organización. EFE

"É como un soño, e con esta definición non hai nada máis que se poida dicir de 'Hugo' ", respóndese a si mesmo Ferretti, a mente que forxou todas as fantásticas invencións que aparecen na nova película de Scorsese, que coleccionou once candidaturas ao Óscar.

E é que no mundo do cine a Ferretti se lle coñece como "o construtor de soños", pois en 43 anos de carreira a súa imaxinación ten concibido os escenarios de películas como "Medea" (1969) de Pier Paolo Pasolini, "O nome da rosa" (1969), "As aventuras do barón Munchausen" (1988), "Gangs of New York" (2002) ou "O aviador"(2004).

E cando se lle recorda que así lle chaman en Hollywood, Ferretti só pode admitir entre risas que lle gusta moito. Ferretti, quen cumprirá 69 anos o día da cerimonia de entrega dos Óscar, o 26 de febreiro, quítalle importancia á súa décima candidatura a este galardón. "Xa estou afeito e ademais xa teño dúas, catro se sumamos as que gañou a miña muller Francesca Lo Schiavo (tamén directora escénica).

Agora é inútil falar diso", asegura o gañador de dúas figuras de Hollywood por "O aviador" (2004) e "Sweeney Todd, o barbeiro diabólico da rúa Fleet" (2007). Pero quen o coñece ben sabe que esta actitude de restar importancia ao premio faino por motivos de superstición. Iso si, admite que "ter recibido a candidatura é un gran recoñecemento a un duro traballo, pois con todas as películas que se fan no mundo só cinco veñen tomadas en consideración".

Recoñece que "Hugo" é unha das películas que a requiriu "o traballo máis arduo", e ademais ten para Ferretti algo especial, pois recordoulle a súa nenez e nela inspirouse.

"Durante a miña infancia en Macerata, cando tiña uns 10 anos, era amigo do fillo do señor que daba corda ao reloxo da torre. Era un sitio máxico, había que subir ata 25 metros por unhas escaleiras empinadas e ás veces deixábannos a min e ao meu amigo darlles ás manivelas", conta saboreando todos os detalles dos seus recordos. Logo -continúa o seu relato- "cando lin o libro de Brian Selznick, en que está baseada a película, díxenme: ' Meu Deus! ' isto é igual que o que eu vivín".

Pero a última obra de Scorsese tamén é especial porque "conta o nacemento do cine en París da man de Georges Méliès e é algo que forma parte da miña vida". "Como traballo foi moi laboriosa, pois a trama transcorre no París dos anos 30, pero todo, completamente todo, foi reconstruído nos estudios de Pinewood e de Shepperton en Londres", explica.
Un traballo que fai que a película se converta en "algo colosal, con escenarios con dimensións que crean un impacto visual impresionante", agrega. Para un dos máis fieis colaboradores de Passolini e Federico Fellini tamén foi, como para Scorsese, a súa primeira experiencia co cine en tres dimensións.

"Non" foi "difícil. O 3D non cambia nada, pois se segue traballando como antes, séguese reconstruíndo a rúa, a casa a dimensións reais, o único que cambia é que se ten que prestar máis atención aos detalles, á profundidade", comenta Ferretti, que engade que Scorsese tampouco quería "un 3D que invadise o público".

Con "Hugo", o binomio Scorsese-Ferretti chegou a oito películas. "Traballamos desde sempre porque se fía de min completamente e iso é importante", subliña."Falamos moito antes de empezar a película, reunímonos durante horas, vemos moito cine, pero despois el déixame completamente libre de facer o que queira. Eu fago os meus esbozos, as miñas maquetas e cando llos presento sempre os recibe cun 'great!' (fantástico)". EFE