CRTVG

Buscar

Podcast

Teatro Radiofónico. 'Tempo' de Clara Gayo

05/12/2017 - 13:30 h
Teatro Radiofónico. 'Tempo' de Clara Gayo

PROXECTO TEMPO

Todo son misterios...

            Todo iso que está detrás das portas, das ventás, das paredes...

            Esa presuposta normalidade, ese amparo do exterior...

            Esa loita titánica por que nada nos afecte, por que nada perturbe o delicado equilibrio dos    nosos días. Por conservar desesperadamente o malo coñecido, por nos aferrarmos     desesperadamente ao que temos... Por non perder, mentres devecemos desesperadamente por      gañar.

            Son misterios...

            Espertamos sen apenas durmir, coa noite aínda prendida nos ollos, coas preguntas mínimas             para poder afrontar o día pronunciadas con extremo coidado para non alterar o curso     natural da rutina.

 

- Que fas?

- Nada...

- Algo farás...

- Non.

- Que comemos hoxe?

- Calquera cousa.

- Non sei que facer...

- Calquera cousa.

- Fago lentellas?

- Non; lentellas, non.

- Fago peixe?

- Xa comemos onte.

- Polo?

- Non.

- Podo desconxelar unhas costeletas...

- Outra vez?

- Pois dime que queres.

- Non sei, calquera cousa.

- Habiamos comer hostias...

- Non te enfades.

- É que non axudas nada...

 

- Se non sabemos que comer, podiamos non comer.

- Érache boa. A ver... Que comemos?

 

            Gardamos todo: A opinión, os sentimentos, a rabia, a pena, a vergonza... E á mínima           oportunidade  escápannos as ilusións, os degoxos, as queixas... Ninguén quere parecer       infeliz. Malo será... E cruzamos os dedos para que, polo menos, non vaia a peor. Malo será...    A madurez apréndenos a resistir os cen longos anos que durarán os nosos males.

            Así que quedar como estamos non debería ser unha opción incorrecta... Non?

 

- Non daba durmido e fun ao médico a ver que me dicía; ao final deume unha pastilla. O caso é que despois non podía espertar... E deume outra pastilla. Ao mediodía estou que teño que apoiar a cabeza en calquera parte porque noto como náuseas e ganas de chorar... Ou de empezar a patadas con todo.

- E dixéchesllo?

- Para que? Isto todo vai por dentro. Dixo que me relaxase, que fixese exercicio, que comese cousas boas... Eu díxenlle a todo que si e marchei correndo porque non daba chegado á farmacia.

- Para vivir ben hai que ter tempo...

- E cartos. Para vivir ben hai que saír con 50 euros no peto, todos os días. E chegar a calquera sitio co billete por diante.

- Os cartos non dan a felicidade.

- Seguro.

- E que vas facer?

- Volver e pedirlle outra pastilla, claro.

 

            Sempre no límite do agradecemento por todo o que temos e da indignación por todo o que nos falta. Sen un minuto para recoñecérmonos. Apuramos un día tras outro lamentando os      días que perdemos e crendo firmemente que nada vai cambiar. Por iso ás veces facemos          cousas que nunca pensamos que fariamos e por iso, ás veces, todo cambia en segundos...

 

- Eu non quería ocasionar mal ningún, señoría. Lembro o que pasou e non me recoñezo, créame, parezo outra persoa... Non sería outra persoa?

- Non, señora, foi vostede.

- Quen o ía dicir... O meu home sempre di que son unha mincha que non vale para nada...

 

- O agredido recibiu 15 puntos de sutura.

- Mandeille unha boa hostia, non? Non sei de onde sacaría a forza... Teño moita ira interior, sabe?

- Tamén eu.

- E como fai para sacala para fóra?

- Dito sentenzas.

- Claro... E agora que vai pasar?

- O certo é que non sei que facer con vostede...

- Eu para min que foron as pastillas, que me fixeron reacción... Vou ter que ir ao médico.

- É boa idea, axudaralle a controlar os nervios...

- Eu non estou nerviosa.

- Pode facer algunha actividade que lle guste, para desconectar e relaxarse...

- Non estou nerviosa.

- Entón que lle pasa?

- Pois que non sei que facer para botar o día... Ás veces paso todo o día pensando que podo facer co día.

- Pode anotarse a ioga, ou pilates, ou algo semellante...

- Xa me anotei. Pasamos a hora falando, non paramos de falar, falamos de todo e non facemos nada máis que falar. Ás veces saímos coa voz tomada, de tanto falar todas ao mesmo tempo de calquera cousa. Pero nunha hora non damos contado todo porque son moitas historias... Que vai chegar; cunha hora non chega...

- Só fala unha hora por semana?

- E con quen vou falar o resto do tempo? As ventás son moi pequenas...

 

            O peor é cando xa deixamos de buscar, cando nos rendemos ás evidencias, cando    abandonamos a esperanza... Entón, toda a opinión, os sentimentos, a rabia, a pena e a           vergonza convértense en armas de destrución masiva coas que devastamos o noso          arredor. Unha secuencia infinita de pratos rotos que pagamos e facemos pagar sen piedade.

 

- Oíches, cando teño días así, que non falo... non é por ti, en serio, non é pola túa causa. É que non podo, non me sae, entendes? Non me sae... Só quero estar en silencio. Facer todo en silencio. Comer en silencio, mirar en silencio. E non quero escoitar nada porque xa non me dá a cabeza. Non me dá a cabeza... Pero non é por ti. Hai días que non sei o que dicir, non atopo as palabras axeitadas, quédame todo na punta da lingua ou atravesado na gorxa e eu quero dicir algo, de verdade que quero, pero hai días que non atopo as palabras oportunas... E mira ti que noutros dou

 

 unha patada a unha pedra e sáenme tres dicionarios... Manda o carallo.

 

            Son malos tempos. Sempre son malos tempos. Os que foron, os que son, os que virán... E os           tempos chegan e pasan e levan todo por diante. E todo o que non che dixen, todo o que non            fixen, todo ese tempo que perdín sen quererte... desaparece. E ti nunca saberás nada.

 

- Se non lle dis algo, como vai saber que che gusta?

- Non quero que saiba que me gusta.

- Bótalle un ollo, polo menos..

- Non.

- Mira, está aí...

- Non penso levantar este ollo do chan.

- Agora está mirando para aquí...

- Marchamos?

- Queres que lle diga algo eu?

- Non! Dime calquera cousa, eu saco o teléfono, fago como que chegamos tarde e marchamos.

- Seguro?

- Como se me achegue, son capaz de pegarlle ou botar a correr por non lle dar un bico.

- Parece unha persoa simpática...

- Seguro que é imbécil. Ten cara de imbécil. Non ves que cara de imbécil ten?

- Pero como vas saber que cara ten se nin sequera levantas a vista?

- Estou mirando, sei todo o que está a facer... Ten unha cara de imbécil que non pode con ela... E mira como se ri... Deus, que imbécil...

- Queres quedar un pouco máis?

- Si, por favor... Ata que marche.

 

            Dis que de ilusións tamén se vive. É algo que sempre dicimos cando pensamos en algo        imposible: De ilusións tamén se vive. E a esperanza é o último que se perde. E nunca choveu         que non escampase...

            A sorte sempre está á volta da esquina, acubillada e mirándonos pasar.

            O imposible acontece. O milagre somos nós.

 

- Con estas mans, señoras e señores... Con estas mans levantei a miña casa e criei os meus fillos. Con estas mans sequei as bágoas propias e con estas mans provoquei as alleas. Con estas mans macei o meu destino día a día para construír os cimentos de isto todo que aquí ven: o lugar a onde regresar. Para min e para todos os meus. Para que nunca coñezan a perda nin se sintan perdidos.

Estas mans certifican o tempo que turrei sen descanso e sen preguntas para gañar o día de mañá. E polo día de mañá, sacrifiquei o día de hoxe, señoras e señores... Pero non me arrepinto do investimento. Aquí están estas miñas mans do seu tempo. E agora que xa tanto me ten se queda algo máis que gañar ou perder, vou acariñar con elas a ilusión dun tempo novo. Estas mans non están baleiras. Estas mans abrirán os camiños que se perderon nos camiños e recuperarán a forza que se perdeu pola forza. Moitas grazas.

   

            Non esquezas nunca o que importa.

            Xa sabes o que.

            Faino.

 

Envía o teu comentario!
Para poder comentar esta entrada debes estar rexistrado.
Introduce o teu usuario e contrasinal aquí