CRTVG

Buscar

Podcast

Teatro Radiofónico. 'Andrómenas soa moi antigo' de Fernando Epelde

05/12/2017 - 13:30 h
Teatro Radiofónico. 'Andrómenas soa moi antigo' de Fernando Epelde

Andrómenas soa moi antigo 

A seguinte peza está pensada para CATRO INTÉRPRETES:

Un actor e unha actriz nos papeis principais e outros dous actores -tamén de distinto xénero- que abordarán as breves réplicas propostas no último tramo da acción sonora.

É por iso polo que considero a peza unha obra para DOUS PERSONAXES e prego que se entendan o resto das intervencións "fantasmais" como unha creación sonora que aparece detalladamente explicada no texto.

SON: Escoitamos o son metálico dunha escaleira de man. Unha concatenación de banzos ascendente, rítmica e máis ben lenta.

No medio deste son naufraga unha voz nova e feminina.

Voz 1: Subo banzos. Un tras outro. Sen mirar atrás.

Aferrada a esta escaleira que treme.

A escaleira parece non ter fin. Vai máis frío cada vez.

SON: Hai outra voz, masculina e máis madura, que se eleva noutro plano. Como se entre ambas existise unha pequena distancia. 

Voz 2: Dixeches algo?

1: Perdoa, creo que pensaba en voz alta.

2: Sempre podemos baixar, se non aguantas.

1: Non. Non podo baixar.

2: Como que non podes?

1: Non podo. Xa non é posible.

2: Por que?

1: Cando viña cara a aquí, sen darme de conta, pisei caca.

2: Pisaches merda?

1: Si.

2: Iso significa que teremos sorte.

1: Sabes? Non é certo. Non é verdade que pisar merda dea boa sorte. Tampouco soñar que alguén morre lle alonga a vida. Iso non son máis que cousas que dicimos para acougar. Andrómenas.

2: "Andrómenas" soa moi antigo. Agora chámanlle "Posverdade"... ou "Fake news".

1: Parvadas!

2: Estamos a soñar agora?

1: Non o sei.

2: Algunha vez soñaches que morro?

1: Non me acordo. Sigue subindo, por favor. Cánsome máis se estou parada, aguantándome nesta postura, que mentres nos movemos, subindo os banzos.

2: Veña, estás esgotada. Non temos por que facer isto. Hai outras opcións. Baixemos.

1: Xa che dixen que non podo.

2: Por que?

1: Porque pisei merda e deime de conta demasiado tarde. As cousas están así:

Aí estás ti, xusto enriba de min. Logo temos un espazo baleiro entre os dous, despois estou eu e... debaixo, centos de banzos cheos de merda.

2: Vaia.

SON: Primeiro as voces enmudecen. De novo, banzos.

Despois a voz número 2 ri.

1: Non ten graza.

2: Si que a ten.

1: Non ten graza. Ti non podes velo, pero eu si. E é perigoso. É esvaradío. Se tentase baixar agora, as miñas mans escorregarían. Se me dese de conta antes, pediríache que o tentásemos... pero creo que xa é tarde. O camiño da merda fíxose demasiado longo.

SON: 1 detense.

1 (Alzando un pouco a voz para que 2 a escoite desde abaixo): Non sabemos canto falta... Esta subida está a ser un inferno.

SON: 2 detense e o troupeleo cesa por completo.

2: Ao inferno báixase. Non se sobe. Ademais... non temos outra opción. Continuemos como se nada disto pasase. Quita os zapatos, anda. Déixaos caer.

1: Non! Vai frío.

2: Estás a facer o problema cada vez máis grande. Estás a enchelo... (pausa, mellora a súa frase) Estás a espallar a merda por todas as partes.

1: De que serviría tirar os zapatos? O mal está feito. Sigamos!

2: Vale, pero entón... non te queixes.

1: É que isto non... non é boa idea. Non se debe obviar a merda. (Para si) Non deberiamos darlle as costas á merda.

2: Vamos, xa tomamos unha decisión. Sigamos adiante con ela. Non pares.

1: Dóenme os brazos.

SON: Metal. Vibran as xuntas dos banzos. 1 continúa subindo. 2 séguea.

 

2: Vexo algo alá arriba.

1: Si?

2: Creo que si.

1: Cres que estamos soñando?

2: Non o sei.

1: Que cres que significará soñar cunha escaleira?

2: Non o sei. Ascenso laboral?

1: As explicacións aos soños adoitan ser demasiado obvias... como escritas por alguén que acaba de espertar.

2: Os soños non deberían explicarse así. Son máis importantes que o destino.

SON: Escoitamos o renxer dos banzos. 

1: Espera.

 

SON: 1 e 2 deteñen o seu ascenso.

Escóitase, desde unha distancia imprecisa, unha nova voz masculina á que a resonancia outorga unha calidade inquietante.

3: Ola?

SON: 1 e 2 enmudecen. A escaleira móvese máis da conta. Resulta evidente que outra persoa (A voz nº 3) circula nunha dirección imposible de determinar.

 

1 (Moi baixo): Quen é ese?

3: Hai alguén?

SON: 3 soa perdido nun espazo abstracto, vertical e reverberado. Aínda máis perdido que 1 e que 2.

 

2 (Murmurando): Non o sei.

1 (Tamén musitando): Non te movas.

3: Ola?

1 (Moi baixo, tensa): Creo que está a baixar.

2: Temos que baixar nós tamén.

1 (Borboriñando): Non podemos facer iso. É perigoso. A... a merda... segue aí.

3: Ola? Escóitame alguén?

2 (Baixo): Veña, vamos! Está a achegarse.

1 (A piques de perder os nervios): Non podo baixar!

SON: Escoitamos de novo banzos, pero esta vez ascendentes e afastándose.

2: Creo que marcha.

1: Non te movas!

SON: Silencio

2: Si, xa está. Foise. Seguramente estamos preto da cima. Por iso haberá xente.

1: Quen cres que sería? Que xente é esa?

2: Non o sei.

1: Podería caer... isto é perigoso. Non sería difícil que alguén escorregase e se precipitase sobre nós!

2: Deberiamos parar a durmir.

1: Non! Non quero volver durmir nesta postura.

2: Faremos como onte á noite.

1: Non quero volver engancharme co teu cinto! Non é seguro.

2: Onte á noite soñei que había máis xente por riba de nós.

1: Xa ves que a hai.

2: Soñei que diante miña estaban todas as persoas ás que non contestei o teléfono durante os últimos anos. Toda a xente á que deixei a medias en conversacións de Whatsapp, todos aos que non contestei un mail...

1: Estaba eu?

2: Non, ti estabas debaixo. Ou non estabas... non o sei.

1: Que cres que hai aí arriba?

2 (Tras unha pausa): O futuro.

SON: Escóitanse cans de lonxe.

1: Como é o futuro?

2: Non o sei. Aínda que teño... unha impresión.

1: Que impresión?

2: Creo que os cans non nos quererán.

1: Como?

2: Creo que os cans estarán á súa bóla... Entendes? Non... non sei por que me deu por pensar iso... pero creo que non estarán todo o tempo detrás de nós como agora, pendentes dos nosos desexos. Buscando a nosa mirada.

1: Iso é horrible.

2: Os cans son xa o único animal que nos quere.

1: Porque os creamos nós.

2: Porque non os matamos.

1: Na China mátanos. Cómenos. Eles quérennos porque son a nosa creación. Fixémolos para nos amaren.

2: Ti cres que todo o que creamos estará do noso lado?

1: Creamos os cans para nos faceren compañía. Porque estabamos sós. Porque tiñamos medo. Porque queriamos que algo nos seguise a todas as partes.

2: E os gatos?

1: Todo o mundo sabe que os gatos non nos queren de verdade.

 

SON: Cans de lonxe

2: Eu non penso que nós... que nós creásemos os cans... Máis ben... descubrímolos.

1: Descubrir algo é crealo.

2: Non.

1: Si... mira... por exemplo: Marco Polo... Marco Polo creou Oriente para os occidentais. El estivo alí e volveu para contalo. Explicou a súa visión e... en parte, iso é o que vemos agora. Vemos o que el nos contou.

Por iso queremos chegar ao final da escaleira... para ver o futuro.../

2: /e volver para contalo.

SON: Bafexos e almofadiñas caninas sobre o pavimento. Os cans marchan.

1: O futuro é escuro. Os cans non nos quererán. Oriente non nos quere. Por iso estamos aquí, subindo esta escaleira chea de merda.

Silencio.

2: Se non queres durmir aquí, o mellor será seguirmos un pouco máis.

1: Vale

SON: Soben.

2: Creo que xa case estamos.

1: Non vexo nada. E ti?

2: Si! Mira! Non quedan máis que uns metros.

1 (Un pouco máis animada): Si? Podes ver algo? Que ves?

2: Creo que...

1: Que? Que ves?

2: Non o sei... está escuro.

1: Veña... teño medo. (Seria) Se non ves nada interesante, créao para min. Non teño outra cousa que non sexas ti.

2: Desde aquí non poderemos ver o outro lado. O mellor será baixar pola outra cara en canto cheguemos.

1: Baixar? Agora? Tardamos días en chegar até aquí. Estou moi cansa...

 

SON: A seguinte voz soa sinistramente próxima.

4: Ola.

1 grita.

2: Que pasa?

1: Hai alguén debaixo de min.

2 (Falando moi baixo): Debaixo? Eu non escoitei nada.

1 (Tamén rumoreando): Prométoche que escoitei a alguén debaixo. Moi preto.

SON: A voz de 4  é feminina e escóitase realmente próxima. Como se ao achegar a boca ao micro puidésemos cheirar o seu alento.

4: Estou aquí.

1: Escoitas?

2: Non escoito nada; vamos. Estás moi cansa. Fai un esforzo. Tan só uns metros máis.

4: Soamente ti podes escoitarme.

1: Quen es?

4: Cruzámonos a miúdo. Sabes quen son.

1: Como podes estar aí? Como... como subiches até aquí?

2: Con quen falas? Estás empezando a asustarme

1: Hai alguén xusto debaixo! Está moi preto.

2: Non podo ver nada.

4: Eu e o meu fillo, na parada do autobús. Eu e o meu fillo no colo pedíndoche unha moeda.

1 (Inquieta, dubidando): Non... non sei de que me falas.

4: Eu e o meu fillo mirándote aos ollos, pedíndoche axuda para comprar un billete.

2: Elsa! Vamos... estás moi cansa. Hai menos osíxeno aquí arriba. Xa case estamos!

SON: Escoitamos de novo banzos e os queixumes metálicos da escaleira.

1 (Moi asustada): Si... si. Estou a subir. Estou a subir.

SON: A seguinte voz (que chamaremos 5) irrompe como a anterior. Próxima, dotada dun halo de estrañamento. 5 é un home maior que fala amodo.

 

5: Onde cres que vas?

1 (Arrepiada): Quen es? Hai alguén máis aí abaixo?

5: 17 de xullo. Xusto antes de que todo isto comezase. Estabades sentados naquela cafetaría do paseo marítimo.

1: Quen es?

5: Expliqueivos o que me sucedía. Tan só necesitaba un ou dous euros para comprar pan. Tan só iso.

1: Déixame! Vamos! Déixame!

2: Cariño... veña... non fraquees agora.

1: Non estou... Non é iso! Hai alguén debaixo! Noto como o seu cabelo roza as miñas pernas.

SON: Escoitamos un timbre breve, crebado e rouco, como o daqueles interfonos antigos. A voz que fala a través del (a número 6) é de carácter feminino e parece allea á situación.

6: Ola. Carteiro comercial. Abran por favor!

2: Cariño... vamos... non, non deixes de subir...

6: Ola? Abren?

1 (Falando baixo, apertando as palabras polo medo): Están abaixo...

6: Non o podo crer! Sempre igual! Chamarei a outro piso!

 

SON: Soa un teléfono. A voz número 7 (Manuel) escóitase triste e apagada a través do altofalante.

7/Manuel: Ola.

1 (Desconcertada): Non... non pode ser.

7/ Manuel: Estou... estou algo confuso... non sei... non sei se recibiches a miña mensaxe.

1: Manuel?

2 (A súa confusión tórnase molestia): Manuel? (Tallante) Veña, muller... Manuel non está aí abaixo! Hai anos que non falas con el. Deixáchelo por teléfono. Que querías? Vamos! Non quedes aí, sigue subindo.

Manuel: Perdoa... chamei unhas cantas veces... moitas veces, en realidade. Como non collías...

1: Manuel... perdoa. Estiven...

SON: 8, unha voz de timbre feminino e con acento suramericano intervén a través dun auricular.

8: Ola, o meu nome é Julieta. Chamamos de Movistar.

1: Que? Manuel?

8/Julieta: Coñece vostede a nosa tarifa Premium?

2: Cariño... vamos... non hai ninguén aí abaixo... Entendido? Está a amencer, se nos collen á metade do muro, estamos fodidos. Temos que seguir!

 

SON: 9 é un home. O seu ton é entusiasta.

9: Ola, abrín este novo grupo de Facebook sobre comida sa e vin, polo que publicas no teu muro, que podería ser do teu interese. Se gustas, regálame o teu "like".

1: Co... como?

2: Que non hai ninguén, corazón... que tes que acougar!

10: Ola!

1: Ro... Rosa?

10/Rosa: Ola, querida!

1: Rosa... que fas ti aquí?

SON: Rosa soa allea á situación que sucede como se fose un encontro fortuíto á hora do café. A súa voz é próxima, cotiá e, quizais, un pouco "monxil" de máis.

Rosa: Ui, querida! Parece como se non che agradase a miña visita!

1: Non... non é iso... tan só é que non...

Rosa: Convidáchesme ti, lembras?

2 (Asustado): Vamos, cariño. Un banzo máis.

Rosa: Pero, bonita... dixéchesmo o ano pasado... Lémbroo perfectamente: "A miña casa é a túa casa. Agardamos por ti cos brazos abertos".

1: Xa... pero...

 

SON: Sen transición, sucédense outras voces que interveñen desde ambientes cotiáns. 11 soa cun ton mecánico, propio dos profesionais que traballan de face ao público.

11/Dependenta: O seu vestido.

1: O meu vestido? Que... que vestido?

11/Dependenta: 22 de decembro de 1998. Vostede escolleu este vestido, pediunos que o reservásemos e dixo que pasaría o luns seguinte a por el.

1: Mil... novecentos... noventa e oito?

SON: 12 é un home. O seu ton é de reproche.

 

12: 14 de abril do 2001. Café Literarios. Déchesme un forte abrazo mentres exclamabas: "Temos que quedar e pornos ao día." (Irónico) Ben... pois aquí estou, conta!

 

SON: Escoitamos un teléfono descolgarse. A voz de 13 soa a través do aparello.

 13/Funcionario de bibliotecas: Ola? Chamámola da Biblioteca Pública. O motivo desta comunicación é lembrarlle que ten vostede que devolver un exemplar con data do 7 de agosto de 1988.

1: Que?

SON: O funcionario colga o teléfono. 14 é unha muller con acento norteamericano.

 

14 (Iracunda): Ah! Non esperaba atopala de novo. Acórdase vostede de min?

1: Perdón?

14 (Irónica): Acabo de estar (enfadada, cústalle falar o idioma) tres hours das miñas holidays perdida polo centro... moitas - grazas!

1: Non... non entendo.

15: Pregunteille a ti onde estaba a catedral... pero, claro... vostede preferiu contestar merda antes de  axudar...

SON: 16 é un home novo que tamén fala a través dun teléfono. A súa intervención vese interrompida por 17, unha muller de idade avanzada bastante alterada.

16: Chamámola do ximnasio. Gustaríanos saber se pensa vostede volver ou se cancelamos a súa praza porque.../

17/Nai: Prometiches que virías comer... Tiven que tirar o cocido!

1: Mamá?

17/Nai: Teu pai está dos nervios! Poderías ser un pouco máis coidadosa... a estas idades os desgustos poden ser fatais...!

2: Elsa! Vamos, Elsa!

 

SON: 18 é unha muller. A súa voz destila tensión.

18:Vin o que facías... Sabes?

1: Co... como? 

18: Si... dixéchesme que che encantaba o corte. Felicitáchesme no salón de peiteados, pero logo... asomeime polo cristal e vinte alí... fronte aquel espello retrovisor... revolvendo o cabelo...

1: Ah!... non... non era a miña intención molest...

18: Non facía falta que fixeses aquilo. Poderiamos falalo! Podería facer outro peiteado. O que ti quixeses! Son estilista, polo amor de deus... Non era necesario mentir.

SON: Escoitamos de novo o metal da escaleira axitándose. Tensión.

 

2: Elsa! Cóllete forte, vamos!

1: Por favor! Por favor!

SON: Segue o carrusel de intervencións.

Secretaria (maquinal): Seguimos esperando o seu DNI... grazas.

Pai (aflixido): Sería xenial que, por unha vez... non pensases soamente en ti.

 

SON: O tremor na escaleira é moi evidente. Todo se cambalea.

 

19: Xa tes o meu "like", Regálasme o teu?

2: Elsa, acouga! Estou aquí!

1 grita.

Operario de Amazon: Dedique uns minutos a cualificar o noso servizo. Que lle pareceu o seu pedido?

Voz infantil: Mamáaaaa, Mamáaaaa, lesme outro conto?

Voz masculina (Con ton de reproche): "Vémonos o luns"? A quen pretendes enganar?

SON: O son de tremor da escaleira e os berros van acaparando todo o protagonismo.

 

2: Elsa, cariño! Vamos! Contéstame! Contéstame! Non! Ten coidado!

SON: O berro de Elsa é arrepiante. O seu corpo despréndese da escaleira. Escoitamos algúns golpes dos seus membros contra o metal e seguimos o alarido até onde é posible, ouvíndoo desaparecer nun descenso lento.

Desfacendo, aos poucos, o camiño de merda que ela mesma trazou no seu ascenso.

 

FIN

Envía o teu comentario!
Para poder comentar esta entrada debes estar rexistrado.
Introduce o teu usuario e contrasinal aquí